Help mee! Maak een account en maak WikiKids beter!

Benjamin Harrison

Uit Wikikids
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Benjamin Harrison
Benjamin Harrison by Eastman Johnson (1895).jpg
Benjamin Harrison
Naam voluit
Geboren 20 augustus 1833
Geboren te North Bend, Ohio
Overleden 13 maart 1901
Overleden te Indianapolis, Indiana
Gehuwd met Caroline Harrison, later Mary Harrison
Relatie met
Partij Republikeinse Partij
Religie Presbyterianisme
Stroming
Functie 23e president van de Verenigde Staten
Aantreden 4 maart 1889
Aftreden 4 maart 1893
Voorganger Grover Cleveland
Opvolger Grover Cleveland
Functie(s)
23e president van de Verenigde Staten
Senator voor Indiana
Portaal Portal.svg Politiek

Benjamin Harrison (20 augustus 1833 - 13 maart 1901), was tussen 1889 en 1893 de drieëntwintigste president van de Verenigde Staten. Harrison was president namens de Republikeinse Partij en de kleinzoon van president William Henry Harrison.

Harrison had gevochten in de Amerikaanse Burgeroorlog en was senator voor de staat Indiana. In 1888 versloeg Harrison zittend president Grover Cleveland. Harrison heeft weinig gedenkwaardige dingen voor de Verenigde Staten gedaan. Hij heeft de marine uitgebreid en elektriciteit in het Witte Huis laten aanleggen. Zijn pogingen om het onderwijs en het stemrecht voor Afro-Amerikanen te verbeteren waren onsuccesvol. Hierdoor verloor hij de verkiezingen van 1892 aan Grover Cleveland, die zo een tweede termijn won. Na zijn presidentschap heeft bij nog een grensconflict tussen Venezuela en Brits-Guyana (tegenwoordig Guyana) proberen op te lossen.

Levensloop

Jeugd en opleiding

In North Bend, Ohio staat dit bord om aan te geven dat Harrison er geboren is. Het huis waarin hij geboren is is afgebroken.

Harrison werd geboren in het plaatsje North Bend in de staat Ohio. Hij was de zoon van Elizabeth Ramsey en John Scott Harrison. Zijn familie woonde emigreerde naar de Verenigde Staten in 1630. Toen arriveerden ze in de kolonie Jamestown in het huidige Virginia. Harrison heeft hierdoor een Engelse migratieachtergrond. Harrison was de kleinzoon van voormalig Amerikaans president en generaal William Henry Harrison en de achterkleinzoon van Benjamin Harrison V, een van de ondertekenaars van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring en gouverneur van Virginia. Harrison kwam dus uit een belangrijke familie. Harrison was zeven jaar oud toen zijn grootvader president werd, maar is nooit bij de beëdiging geweest. Harrison kwam uit een vrij arme familie. Zijn vader was voor vier jaar lid van het Amerikaans Congres namens de staat Ohio. Hij had daarnaast een boerderij om zijn familie te onderhouden.

Zijn eerste school was een houten hut dichtbij hun huis. Zijn ouders zorgden vervolgens voor een begeleider om hem voor te bereiden op de verdere studie. Op veertienjarige leeftijd ging hij naar school in Cincinnati, Ohio. Hier ontmoette hij zijn toekomstige vrouw, Caroline Scott. In 1850 ging hij naar Oxford in de staat Ohio. Twee jaar later studeerde hij af. Hierna studeerde hij nog een tijdje rechten in Cincinnati, waarna hij terug ging naar Oxford. Op 20 oktober 1853 trouwde hij Caroline. Caroline's vader, die priester was, trouwde de twee. Het paar kreeg twee kinderen:

  • Russell Benjamin Harrison (12 augustus 1854 – 13 december 1936)
  • Mary "Mamie" Scott Harrison (3 april 1858 – 28 oktober 1930)

Harrison maakte vervolgens zijn rechtenstudie af en verhuisde naar Indianapolis in de staat Indiana. Hier werkte hij als advocaat. Harrison familie stemde vaak op de Whig Party, de voorganger van de Republikeinse Partij. Harrison werd lid van de Republikeinse Partij in 1856, kort na de oprichting ervan. Harrison was een tegenstander van de slavernij en steunde in 1856 de kandidaat John C. Frémont, die de verkiezingen verloor.

Amerikaanse Burgeroorlog

Harrison (links) met andere kolonels
Farm-Fresh bullet go.png Zie Amerikaanse Burgeroorlog voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Na de verkiezing van Abraham Lincoln tot president brak de Amerikaanse Burgeroorlog uit. Lincoln riep vervolgens vrijwilligers op zich aan te melden voor het Amerikaans leger. Harrison wilde zich graag inschrijven, maar was bang om zijn gezin alleen achter te laten. In Indiana sprak hij met de gouverneur van die staat. Aangezien er een tekort was aan soldaten, besloot hij zelf te gaan. Harrison zorgde ervoor dat veel mannen uit Indiana zich aanmeldden voor het leger. Harrison werd kolonel in het Amerikaans leger en trok naar Louisville, Kentucky. Harrisons legereenheid had de taak om de spoorwegen tussen Kentucky en Tennessee te bewaken. Harrison moest voorkomen dat het zuidelijke leger binnendrong via de spoorlijnen. Harrison deed dit voor twee jaar.

In 1864 werd hij onderdeel van het leger van generaal William T. Sherman. Sherman was bezig met zijn Atlantaveldtocht. Harrison gaf bevel aan legereenheden tijdens verschillende veldslagen tijdens deze veldtocht, waaronder de slag bij Atlanta. De veldtocht was een succes. Na de inname van Atlanta trok Sherman naar Savannah. Harrison ging met zijn leger naar de slag bij Nashville. Harrison kreeg onderscheiding van president Lincoln voor zijn daden in de oorlog. Hij deed mee aan de militaire parade door Washington D.C. om de overwinning te vieren. Op 8 juni 1865 stapte hij uit het leger en ging terug naar Indiana.

Na de oorlog

Harrison liet na de oorlog een groot huis in Indianapolis bouwen.

Harrison ging verder met zijn advocatenbureau in Indianapolis. Harrison was een bekend figuur in Indiana en stond bekend als een goede spreker. President Ulysses S. Grant stelde Harrison aan als advocaat van de Amerikaanse regering in een rechtszaak aangespannen door Lambdin P. Milligan. Milligan werd tijdens de oorlog veroordeeld voor landverraad, maar eiste nu geld. Harrison verloor de rechtszaak en de regering moest duizenden dollars betalen aan Milligan. Verder rechtszaken verlaagden dit bedrag naar vijf dollar en de kosten voor de rechtszaak. In Indiana vonden veel Republikeinen dat Harrison zich verkiesbaar moest stellen voor het Amerikaans Congres. Harrison deed in 1872 een poging om gouverneur van Indiana te worden, maar verloor de verkiezingen. Harrison werd een bemiddelaar tijdens de grote spoorwegstaking in 1877 in Indianapolis. Hierdoor voorkwam hij dat de staking zich door de staat verspreidde. Nadat een van de senatoren voor Indiana overleed, besloot Harrison zich verkiesbaar te stellen voor het senatorschap in 1878. Harrison verloor deze verkiezingen, maar werd door president Rutherford B. Hayes verkozen tot een commissie die toezicht had op de werkzaamheden aan de Mississippi.

In 1880 werd hij tot de Senaat verkozen. In de Senaat was hij ook lid van de comité voor infrastructuur en de territoria. Harrison zette zich in de Senaat in voor pensioenen voor veteranen van de Amerikaanse Burgeroorlog en hun weduwen. Harrison had een plan om geld uit te geven voor onderwijs voor het zuiden, maar zijn plan faalde. Harrison was tegenstander van een wet die voorkwam dat Chinezen naar de Verenigde Staten mochten emigreren. Harrison stapte in 1887 uit de Senaat. Hij ging verder met zijn advocatenbureau, maar bleef actief binnen de politiek.

Harrison werd in 1888 gekozen tot de Republikeinse presidentskandidaat voor de verkiezingen van dat jaar. Harrison nam het op tegen de zittende, Democratische president Grover Cleveland. Een belangrijk thema waren de afschaffing van maatregelen die de binnenlandse industrie moesten beschermen tegen goedkope buitenlandse producten. Cleveland had deze maatregelen afgeschaft, maar Harrison was hier groot voorstander was. Veel industriesteden in het noorden waren hierdoor aanhanger van Harrison. Harrison wist hierdoor de staten New York en Indiana te winnen. Hoewel Cleveland bijna 100.000 stemmen meer behaalde, had Harrison meer kiesmannen en werd hierdoor president.

Presidentschap

De verkiezingsuitslag van 1888
Harrison tijdens zijn presidentschap

Harrison zette zich net als zijn voorganger in voor de modernisering van de Amerikaanse marine. Daarnaast ging hij door met de hervorming van de ambtenarij. Harrison was net als Cleveland een grote voorstander van het aanstellen van mensen op basis van hun kwaliteiten en niet of ze bepaalde politieke partij aanhingen. Harrison zorgde ervoor dat gehandicapte veteranen uit de burgeroorlog geld kregen. Harrison verhoogde de douanerechten, wat tot veel ontevredenheid leidde. Harrison zorgde daarnaast dat monopolies doorbroken werden. Monopolies zijn bedrijven die het alleenrecht hebben om een bepaald product te maken. Harrison doorbrak deze om de prijzen van producten te verlagen en concurrentie eerlijker te maken. Daarnaast zorgde hij ook dat geheime afspraken tussen bedrijven doorbroken werden. Harrison koppelde daarnaast de dollar aan zowel de goud- als zilverstandaard. Hoewel een gedeelte van deze maatregelen werden overgenomen door latere presidenten, zorgde andere maatregelen voor een economische crisis na zijn presidentschap.

Daarnaast zette Harrison zich in voor het beschermen van het stemrecht voor Afro-Amerikanen. Harrison wilde een nieuwe kieswet die dit deed. Vooral in het zuiden werden Afro-Amerikanen onderdrukt om te gaan stemmen. In veel gevallen was het onmogelijk gemaakt voor hen om te gaan stemmen. Harrison deed verschillende pogingen om dit te doen, maar al zijn pogingen faalde. De Democraten en ook veel Republikeinen waren er simpelweg geen voorstander van. In 1891 tekende Harrison een wet dat niet gebruikt land aan de federale overheid gaf. Dit land was voorheen bedoeld voor de verkoop aan mensen en bedrijven. Vanaf de verkoop zou het dan onderdeel van die staat worden. Harrison zorgde met de wet voor de bescherming van bossen. Ook gaf hij het inheemse monument Casa Grande bescherming door de Amerikaanse overheid. Harrisons regering was verantwoordelijk voor het bloedbad van Wounded Knee, waarbij meer dan 200 inheemse Amerikanen om het leven kwamen. Harrison dwong hierna inheemse Amerikanen hun land tegen lage prijzen aan blanke Amerikanen te verkopen.

Op buitenlands gebied verbeterde de band met Latijns-Amerikaanse landen. Harrison deed een poging om een marinebasis op Haïti te stichten, maar faalde. Harrison kreeg te maken met een Europese ban op varkensvlees, maar wist deze op te lossen. Op de Grote Oceaan probeerde Harrison de macht van de Verenigde Staten uit te breiden. Hij zette een kolonie op Samoa op, wat de Britten en Duitsers ook claimden. Duitsland stuurde troepen naar Samoa, waarna Harrison dit ook deed. De schepen van beide landen werden echter door een tropische storm verwoest en de twee landen besloten uiteindelijk te onderhandelen. Dit leidde in 1899 tot een verdrag waarbij Samoa werd verdeeld en de Amerikanen Amerikaans-Samoa kregen. Onder Harrison wisten Amerikaanse ondernemers ook het koninkrijk Hawaï omver te werpen. Harrison steunde de ondernemers en wilde Hawaï aan de Verenigde Staten toevoegen. De Senaat weigerde dit te doen en de ondernemers stichtten vervolgens de republiek Hawaï. Harrison greep daarnaast in tijdens de Chileense Burgeroorlog. Onder Harrison werden North Dakota, South Dakota, Montana, Washington, Idaho en Wyoming als staten toegevoegd. Onder geen een andere president werden meer staten toegevoegd.

Latere leven

Het graf van Harrison

Harrison werd verslagen door Grover Cleveland tijdens de verkiezingen van 1892. Dit kwam mede doordat veel Republikeinen niet op hem, maar op James Weaver van Populist Party stemden. Dit had te maken met Harrisons beslissing om douanerechten te verhogen. Vooral in het westen verloor Harrison hierdoor veel stemmen, waardoor hij ook staten verloor. Harrison trok terug naar Indiana en gaf les aan Stanford University. Harrison werd benaderd in 1896 om zich verkiesbaar te stellen als president, maar wees dit af. Hij ging vervolgens campagne voeren voor William McKinley. Harrison probeerde hierna een grensconflict tussen Guyana (toen een Britse kolonie) en Venezuela op te lossen. Dit lukte hem niet en nog steeds is dit conflict gaande. Harrison woonde in 1899 de eerste Vredesconferentie van Den Haag bij.

In 1901 kreeg Harrison last van de griep. Harrison werd behandeld met stoom en zuurstof, maar hij ging hard achteruit. Harrison kreeg een longontsteking en overleed in zijn huis op 13 maart 1901 op 67-jarige leeftijd. Harrison werd vervolgens begraven in Indianapolis.

Reputatie en nagedachtenis

Een postzegel met Harrison erop

Imago

Harrison is, net als zijn familielid William Henry Harrison, vandaag de dag grotendeels vergeten. Hij wordt vaak als een gemiddelde president gezien, die niet heel lang president was en weinig had gedaan. Historici geven Harrison lof voor zijn hervormingen van accijns en geldbeleid, zijn uitbreiding van de marine en zijn onderhandelingen van handelsverdragen. Ook trok hij de Verenigde Staten meer op het wereldtoneel. Ook was hij de laatste president die een poging deed de rechten van Afro-Amerikanen te verbeteren tot aan de jaren 1930. Hoewel Harrisons beleid uiteindelijk leidde tot de economische crisis van 1893, kreeg Grover Cleveland hiervan de schuld. Harrisons reputatie bleef in tact na zijn presidentschap, maar na zijn dood raakte hij in de vergetelheid.

Daarnaast wordt Harrison herinnert als de laatste president die een baard had en de eerste president wiens stem werd opgenomen.

Monumenten en vernoemingen


Afkomstig van Wikikids , de interactieve Nederlandstalige Internet-encyclopedie voor en door kinderen. "https://wikikids.nl/index.php?title=Benjamin_Harrison&oldid=675259"