Help mee! Maak een account en maak WikiKids beter!

Rebab

Uit Wikikids
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Man speelt rebab in gamelan orkest

De rebab (Arabisch : ربابة) is de naam van verschillende verwante gestreken (maar soms geplukte) snaarinstrumenten die zich onafhankelijk hebben verspreid via islamitische handelsroutes over een groot deel van Noord-Afrika, Zuidoost-Azië, het Midden-Oosten en delen van Europa vanaf ongeveer 1260, beginnend in Andalusië. De strijkinstrumenten werden in de middeleeuwen de rebec of rabel en de tokkelinstrumenten werden de gittern, waar de latere mandoline uit ontstond.

De rebab werd en wordt vaak gebruik in Arabische bedoeïenen -muziek. Je komt het instrument ook tegen in de Javaanse gamelan orkesten.

Het is een van de vroegst bekende strijkinstrumenten. Het werd al voor de 8e eeuw in geschriften genoemd, en is de ouder dan vele strijk- en snaarinstrumenten.

Er zijn hoofdzakelijk 3 hoofdtypen:

  • Een langhals gebogen variant die vaak een pen aan de onderkant heeft om op de grond te rusten; dus dit wordt in bepaalde gebieden een spike-viool genoemd. Sommige van de instrumenten die hieruit ontstaan, hebben vergelijkbare pennen waarop ze rusten (denk aan een cello).
  • Een korthals dubbelborstige of "bootvormige" variant; vaak geplukte versies zoals de kabuli rebab (ook wel de robab of rubab genoemd) bestaan ​​ook.
  • Naast de spike-viool variant bestaat er ook een variant met een peervormige klankkast, tamelijk lijkend op de Byzantijnse lier en de Kretenzische lier. Deze laatste variant reisde in de 11e eeuw met handelaren mee naar West-Europa en werd de rebec. Deze rabāb is de voorouder van veel Europese strijkinstrumenten, waaronder de rebec en de lier, maar niet van de strijkinstrumenten in de lierfamilie zoals de crwth, jouhikko, talharpa en gue.

De spike-viool rebab, die meestal bestaat uit een klein, meestal rond lichaam (klankkast), is aan de voorkant is bedekt met een membraan zoals perkament of schapenvacht en waaraan een lange nek is bevestigd. Er is een lange dunne hals met een 'pennengat' aan het uiteinde en er zijn één, twee of drie snaren. Er is geen toets zoals een viool dat heeft. Het instrument wordt rechtop gehouden, rustend op de schoot of op de vloer. De strijkstok is meestal meer gebogen dan die van de viool.

De rebab, hoewel gewaardeerd om zijn stemachtige toon, heeft een zeer beperkt bereik (iets meer dan een octaaf of toonladder), en werd geleidelijk in een groot deel van de Arabische wereld vervangen door de viool en kemenche. De Iraakse versie van het instrument ( jawza of joza) heeft vier snaren.

De rebab wordt gebruikt in vele muzikale ensembles en genres, wat terug te zien is in zijn brede verspreiding, en wordt in verschillende gebieden enigszins anders gebouwd en gespeeld. Ze kunnen een klankkast hebben die is gemaakt van een halve kokosnoot, terwijl de meer verfijnde versies een metalen klankkast hebben, en de voorkant kan half bedekt zijn met geslagen koper en de andere helft met koeienhuid.

Links

Afkomstig van Wikikids , de interactieve Nederlandstalige Internet-encyclopedie voor en door kinderen. "https://wikikids.nl/index.php?title=Rebab&oldid=670813"