Slag bij Fairfield

Uit Wikikids
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Te moeilijk
Dit artikel is te moeilijk voor de kinderen van WikiKids. Wil jij het aanpassen zodat iedereen het kan begrijpen? Schrijftips vind je op deze pagina.
Slag bij Fairfield
Datum 3 juli 1863
Locatie Fairfield, Pennsylvania
Resultaat Zuidelijke overwinning
Strijdende partijen
Flag of the United States.svg Verenigde Staten Flag of the Confederate States of America (1865).svg Confederatie
Leiders
Samuel H. Starr William E. "Grumble" Jones
Troepensterkte
400 1000
Verliezen
242
(6 gedood, 28 gewond en 208 gevangen)
58
Portaal Portal.svg Amerikaanse Burgeroorlog


Gettysburg-veldtocht
Brandy Station · Tweede slag bij Winchester · Aldie · Middleburg · Upperville · Sporting Hill · Hanover · Gettysburg · Carlisle · Hunterstown
Terugtocht: Fairfield · Monterey Pass · Williamsport · Boonsboro · Funkstown · Manassas Gap

De Slag bij Fairfield was de openingsveldslag bij de Terugtocht van Gettysburg tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.

Achtergrond

De opmars naar het noorden van het Army of Northern Virginia naar zijn "rendez-vous" bij Slag bij Gettysburg werd geleid door de ervaren cavaleriegeneraal William Edmonson "Grumble" Jones. Deze verdiende zijn bijnaam "Grumble" meer dan genoeg - hij was over het algemeen slechtgehumeurd, opvliegend en geneigd tot klagen. Nadat hij in 1848 van de militaire academie van West Point was afgestudeerd, had hij bijna een decennium op de westelijke grens gediend, had hij tegen de indianen gevochten en was hij commandant geweest van kleine detachementen ruiters. Hij was echter niet altijd zo opvliegend geweest, zijn bevriende dragonder J.E.B. Stuart noemde hem indertijd de beste buitenpostofficier van het leger, maar de dood van zijn jonge vrouw door een schipbreuk net na hun huwelijk verzuurde Jones, en hij raakte nooit hersteld van dat verlies. Hij nam ontslag uit het leger in 1857 en leefde min of meer als kluizenaar in zijn boerderij in Virginia.

Bij het uitbreken van de burgeroorlog vormde Jones een cavaleriecompagnie. Toen hij zijn kapitein verkoos diende Jones onder zijn oude kameraad Stuart in de Manassas-veldtocht. Aanvankelijk was hij een kolonel in de 1st Virginia Cavalry maar werd bevorderd tot brigadegeneraal op 19 september 1862. Zijn soldaten vochten goed in de Slag bij Brandy Station op 9 juni 1863 waar ze zwaar overtroffen werden door Jones' vroegere klasgenoot uit West Point, de noordelijke brigadegeneraal John Buford. Jones en zijn mannen konden die dag standhouden. Jones' veteranen, onder bevel van de legendarische brigadegeneraal Turner Ashby, waren een van de beste ruiters in het zuidelijke leger. Ashby, een begaafd ruiter en leider, was de commandant van de 7th Virginia, dat samen met de 6th, 11th, 12th en de 35th Virginia Cavalry Jones' brigade vormde. In het midden van 1863 werden Jones' troepen het gewend om lang te marcheren en hard te vechten.

Omdat de Gettysburg-veldtocht begon, hielden Jones' mannen de grote gaten van de bergketens van de Shenandoahvallei ten noorden van zich en dekten Robert E. Lees Army of Northern Virginia in diens opmars naar Pennsylvania. Als de slag bij Gettysburg, die drie dagen lang duurde, begon, stak Jones' brigade de Potomac river over bij Williamsport, Maryland en sloeg zijn kamp op bij Greencastle, Pennsylvania. Twee eenheden van de brigade, namelijk de 12de Virginia, die de opdracht had gekregen om de noordelijken die bij Harpers Ferry gelegerd waren in de gaten te houden, en de 35ste Virginia, wie zich tijdelijk bij de cavaleriebrigade van brigadegeneraal W.H.F. "Rooney" Lee had gevoegd, werden achtergelaten wanneer de rest van de brigade naar het noorden marcheerde. Tijdens de eerste twee dagen van de slag bij Gettysburg bleven Jones' soldaten ruim achter de belangrijkste zuidelijke linies om de treinen te bewaken.

Op 3 juli bereikte Jones' brigade Cashtown, slechts 5 mijl (8 km) ten zuiden van de zuidelijke stellingen bij Seminary Ridge. Hier stopten ze voor het ontbijt. Later die ochtend, toen de plannen voor de Pickett's Charge werden gemaakt, gaf Lee het bevel om meteen alle cavalerie naar de omgeving van Fairfield te verzenden en zo een achterhoede en een rechterflank van de zuidelijke stellingen te vormen. Jones gehoorzaamde meteen en gaf zijn cavalerie om 1 uur in de namiddag dit bevel uit te voeren en zich te verspreiden op het platteland tussen Fairfield en Cashtown. Met Jones in de hoofdrol volgden de 7de Virginia, onder bevel van kolonel Thomas C. Marshall en de 6de Virginia, onder bevel van Cabell E. Flournoy. De achterhoede werd gevormd door een batterij Horse Artillery Vraagteken2.png onder bevel van Lunsford L. Lomax en de 11de Virginia onder bevel van Robert Chew.

Omdat alle artilleristen zich klaar maakten voor een artilleriebombardement dat een grote infanterieaanval die later bekend zou worden als de Pickett's Charge vooraf zou gaan zetten Jones' mannen hun mars naar Fairfield verder. Onderweg vonden ze treinmachinisten, die de aanwezigheid van J.E.B. Stuarts buitgemaakte trein aankondigden, samen met zijn achtervolgers: de noordelijke cavalerie.

Die ochtend had de noordelijke brigadegeneraal Wesley Merrit, commandant van John Bufords eerste reservecavalerie, lucht gekregen van een onbewaakte trein die in de buurt van Fairfield zou zijn. Als zijn soldaten de treinwagon konden veroveren en Fairfield bezetten, ontnamen ze de zuidelijken de toegang tot Fairfield Gap, de kortste ontsnappingsroute voor Lees leger naar Hagerstown, Maryland. Merrit was als 22ste afgestudeerd in de militaire academie van West Point in 1860 en hij mocht al meteen dienen in het 2de regiment dragoons onder toezicht van zijn superieur, Buford. Hij werd al snel kapitein en werd bevorderd tot brigadegeneraal op 28 juni 1863 na zijn uitstekende perstaties in de slag bij Brandy Station en in zijn cavaleriegevecht bij de Loundounvallei tijdens Lees opmars naar Pennsylvania. Met een leeftijd van slechts 27 jaar was Merrit een van de jongste brigadegeneraals in het noordelijke leger. Samen met George A. Custer en Elon J. Farnsworth kreeg hij de bijnaam "Boy General".

Merrits commando bestond uit reguliere cavalerie van het noordelijke leger, waaronder de 1st, 2th, 5th en de 6th U.S. Cavalry samen met één vrijwilligersregiment, de 6th Pennsylvania Volunteer Cavalry, ook bekend als de "Rush Launcers". Degenen uit het reguliere leger, die voorheen onder Bufords directe bevel stonden, vormden een kleine maar hechte groep en toonden hun professionaliteit en stabiliteit tegenover de vrijwilligersregimenten. De 6de U.S. Cavalry, het enige reguliere regiment dat gevormd werd bij het uitbreken van de burgeroorlog, was de nieuwste eenheid en bestond al sinds 1861. De soldaten werden vooral gerekruteerd in het westen van Pennsylvania, hoofdzakelijk in het Pittsburgh-gebied. In tegenstelling tot hun medesoldaten in verscheidene vrijwilligersregimenten werden de soldaten van de 6de U.S. aangewerfd voor 5 jaar dienst en onderworpen aan een strenge dicipline geëist door de officieren van het reguliere leger. Weinig of geen soldaten hadden militaire ervaring en de meesten waren niet vertrouwd met de zorg en de aandacht die aan de paarden moest verleend worden. Onervaren soldaten konden niet goed samenwerken met de officieren en de 6de U.S. werd (voorlopig) nog geen samenhangend commando.

Het 6de regiment werd geleid door Samuel H. Starr, een legendarische dragonier met ten tijde van de slag bij Gettysburg 32 jaar ervaring in het reguliere leger. Hij had iets van een martinet: Starr was bekend om zijn harde dicipline tegenover zowel zijn soldaten als zijn collega officieren. Over het algemeen werd Starr gehaat door zijn ondergeschikten, die vonden dat hij te oud was om de cavalerie te leiden, dat hij beter geschikt was om in de infanterie te dienen. In de ochtend van 3 juli reed een oude boer het noordelijke legerkamp bij Little Round Top binnen en vertelde over de aanwezigheid van een grote zuidelijke treinwagon op zijn landgoed bij Fairfield. De burger meldde dat de wagon "kampeerde" in de buurt van Fairfield en niet bewaakt werd door een escorte van enige sterkte. Verder meldde hij dat het een unieke kans was om de treinwagon te vangen omdat alle zuidelijke soldaten in Gettysburg zijn.

De slag

Merrit voelde ook enige kans op succes en beval de 6de U.S. om de treinwagon te veroveren, Fairfield te behouden en zo Lee af te snijden. Blijkbaar voelde Merrit zich niet zo gerust op het verslag van de burger, want hij stuurde slechts één regiment om de operatie uit te voeren. Ook niet alle soldaten van de 6de U.S. zelf waren vertrouwd op de intelligentie van de burger. Na de oorlog zei één noordelijke soldaat dat de boer een zuidelijke spion was die het bevel had gekregen om een val voor de noordelijken op te zetten.

De 5de cavalerie maakte de rit naar Fairfield in een goede tijd, met ongeveer 400 officieren en manschappen. Merrit beval Starr om te marcheren tot op 8 à 10 mijl (13 à 16 km) van de zuidelijke stellingen bij Fairfield en zich te bewegen op de weg tussen Gettysburg en Fairfield en zo eventuele versterkingen die Lee kon sturen af te slaan. De soldaten verwachten een plezierige plundering van een onbewaakte zuidelijke trein. In plaats hiervan wachtte de zuidelijke cavalerie de noordelijken gewoon op de straat op.

Het kostte de noordelijke ruiters ruim een uur om hun bestemming in de buurt van Fairfield te bereiken, met Starr en de oude boer voorop. Een soldaat herinnerde zich later dat de man enigszins opgewonden leek te zijn: hij legde voortdurend nadruk op zijn gesprek met bewegingen van zijn rechterhand. Starr keek zoals gewoonlijk weer somber en nam niet in het minst deel aan de animatie van de vreemdeling. Langs de weg waren de enige zuidelijken die ze zagen waren enkele zuidelijke soldaten naast een berg op ongeveer een mijl (1,6 km) van de weg. Omdat ze na het passeren van Fairfield Gap in de buurt van Fairfield kwamen, riep Starr een halt uit op ongeveer twee mijl (3 km) van het dorp.

Het eerste squadron, dat bestond uit 60 soldaten over 2 compagnies, stond onder bevel van tevens de tweede commandant van het regiment, kapitein George C. Cram. Cram was net zoals Starr sinds het begin van zijn reguliere carrière een hardnekkige officier geweest die overal bij zijn manschappen impopulair was. De soldaat Sidney Davis van de 6de U.S. herrinerde zich later: "Captain Cram was a curious capricious man, seeming to be most delighted when the men most feared him….Whenever a soldier had occasion to speak of him, his name was invariably coupled with uncomplimentary phrases." (Kapitein Cram was een merkwaardig grillige man die er blijkbaar blij leek te zijn toen de mannen hem het meest vreesden. Wanneer een soldaat de gelegenheid had om met hem te spreken werd zijn naam gepaard aan ongecomplimenteerde zinnen.) Het verlangen werd altijd kort uitgedrukt, met uitzondering van de religieuze 'Damn Cram' ("verdomde Cram"). Starr gaf Cram het bevel om het squadron over te nemen en het naar een onvoltooide spoorweg in de buurt te leiden die aan de voet van de bergen in de westelijke hoek van de vallei lag. Door eerst de weg te verkennen verminderde Cram de effectieve sterkte van het regiment met bijna 20%. De rest marcheerde voort richting de stad.

Wanneer het commando de straten van Fairfield bereikte, verspreden ze zich om naar de trein op zoek te gaan. Luitenant Tattnall Paulding schreef in zijn dagboek: "Arriving at Fairfield we found no train, but a few wagons which had been at the neighboring barns had left the town a few moments prior to our entering." (Toen we aankwamen in Fairfield vonden we geen trein, maar een paar wagonnen die bij de nabijgelegen schuren hadden gestaan en vertrokken waren voor onze intrede aan de linkerkant van het dorp.) Terwijl hij nog steeds stond te popelen om de trein te veroveren, stuurde Starr Christian Ballers eskader achter de trein aan. Balder was een Pruissische emigrant die bekend stond om zijn striktheid op vlak van dicipline. Balders troepen reden door de stad op weg naar Cashtown en onderweg werden ze door de dorpsbewoners ingelicht dat een kleine trein van 8 wagons zich op ongeveer een mijl (1,6 km) van het dorp bevond. Toen hij een onconfortabel uitziende boerderij naderde, zag Balder een man in de tuin van het huis en riep naar hem: "Have you seen any Rebels about here lately?" (Hebt u de Rebellen (zuidelijken) hier onlangs gezien?) De man gaf geen antwoord en ging meteen in discussie over de verdiensten van antwoorden en over het steeds meer betrokken worden bij de oorlog. Onverschrokken herhaalde Balder de vraag. Nu gaf hij wel antwoord: "Six passed here a few minutes ago." (Er kwamen er zes een paar minuten geleden.) Balder vroeg: "What direction did they take?" (Welke richting namen ze?) De man zei: "Out that way, and up the road towards Cashtown, pointing north, up the Fairfield-Orrtanna Road." (Die weg uit, en dan via de weg naar Cashtown, naar het noorden en dan op de Fairfield-Orrtanna Road.) Wanneer Balder wou vertrekken, hield de man hem tegen en waarschuwde hem: "You had better be careful, Captain. There are many of them about here just now." (U kon beter voorzichtig zijn, kapitein. Er zijn er veel van hen hier nu.) Balder reageerde met een zware stem: "Is this Pennsylvania?" (Is dit Pennsylvania?) "Yes sir." (Ja, meneer.) "And you farmers of Pennsylvania allow six Rebels to ride unmolested about your state, and rob you just as they have a mind to?" (En je boeren van Pennsylvania laten zes zuidelijken gewoon over uw staten en laten ze stelen zoveel ze willen?) Zonder te wachten op een antwoord gaf Balder zijn mannen het bevel om verder te gaan.

Toen ze de ontsnapte wagens zagen, besloot Balder om ze te vangen en gaf zijn eskader het bevel om van de toppen van de kleine heuvels aan de kanten van de weg naar beneden te chargeren. Echter ondervonden de soldaten al snel dat Jones' 40 tot 50 afgestegen cavaleristen naar hen toestuurde, maar deze werden teruggedreven richting de wagens. Helaas bleek de weg die zo goed voor een operatie te paard naar de vlakke, smalle vallei kon dienen een belemmering. Het gebied werd onderverdeeld in akkers en boomgaarden, omzoomd door stevig gebouwde hekken en hoge stenen muren. Deze maakten een soort "trechter" voor Balders opgestegen soldaten.

Balder en zijn cavalerie achtervolgden de wagon onverschrokken ongeveer één mijl (1,6 km) totdat ze plotseling halt hielden. Een grote colonne van Jones' zuidelijke cavalerie naderde op diezelfde weg, met de 7de Virginia in de hoofdrol. Toen hij besefte hoe sterk hij in de minderheid was, gaf Balder het bevel om terug te trekken naar de noordelijke hoofdmacht. De Virginiërs kregen Balders kleine troepenmacht echter al snel in de gaten. Eén lid van de zuidelijke cavalerie herinnerde zich later: "We had gone but a short distance when we met a squad of about thirty mounted Federal cavalrymen, who turned and ran through a lane with post and rail fence on each side." (We vertrokken en na een korte afstand gereden te hebben ontmoetten we al een korps van 30 opgestegen noordelijke cavaleristen, die zich meteen omdraaiden en wegrenden door de weg met aan elke kand een hek en post.) Om van de gelegenheid gebruik te maken, achtervolgden de zuidelijken voor 2 mijl (3 km) totdat ze definitief werden afgeschud door de wanhopige "Blauwbloezen".

Toen Balder zich weer bij Stuarts colonne voegde, waarschuwde hij die dat er een grote troepenmacht bestaande uit zuidelijke cavalerie over de Fairfield-Orrtanna Road naderde. De karakteristieke Starr koos begrijpelijk ervoor om te blijven vechten. Hij beval zijn minderheid van soldaten om een verdedigingslinie op te stellen in het smalste punt van de vallei. De helft van de soldaten steeg af bovenop een loodrecht gelegen bergkam en maakte daar gebruik van de dekking van een grote appelboomgaard. De andere helft werd langs de weg opgesteld. Vanaf deze positie konden ze goed schieten op de velden in de buurt van een plaats bekend als de Marshall-boerderij, aan de kant van de Fairfield-Orrtanna Road. Daar wachtten ze in een 200 yard (180 meter) lange verdedigingslinie de komst van Jones' brigade af.

Ze hoefden niet lang te wachten. Toen ze nog bezig waren met hun posities af te maken, werd de 7de Virginia zichtbaar op 300 yards (270 meter) afstand in de buurt van het Marshall-huis. Jones zag Starrs verdedigingslinie en nam een moment de tijd om deze te inspecteren. Hierna gaf hij het bevel om de 7de Virginia klaar te maken. Soldaat Sidney Davis van de 6de U.S. herinnerde zich later dat de 7de Virginia Ashby's lievelingsregiment was, bestaande uit zeer goed getrainde soldaten met getrokken sabels. Jones schreef later in zijn verslag: "No estimate could be made of the opposing force, but knowing a vigorous assault must put even a small force on a perfect equality with a large one until a wider field could be prepared, I at once ordered the Seventh Regiment, which was in front, to charge." (Er kan geen schatting gemaakt worden van de tegenstand, maar terwijl ik wist dat een krachtige aanval zou een kleine troepenmacht op gelijke voet brengen met een grote totdat het front werd verbreed, gaf ik het 7de regiment, dat de voorhoede vormde, het bevel om te chargeren.)

De soldaten van de 7de Virginia schreeuwden, trokken hun sabels en stormden af op de noordelijken. Starrs soldaten, gewapend met .52-kaliber single shots en breach-loading karabijnen, openden een zwaar salvo op de aanstormende zuidelijke cavaleristen en de aanval van de Virginiërs was meteen afgerond. Ingesloten door de sterke Pensylvaniaanse hekken, die zonder een bijl onmogelijk te breken waren, werd de 7de Virginia afgeslacht door Starrs mannen. Marshall beschreef de actie: "Moved up at a charge, and found the enemy strongly posted, a portion of their column in the lane, and their other forces disposed on either flank, protected on one side by an orchard and on the other by a strong post and rail fence in front. They opened a galling fire upon us, driving us back and killing and wounding a good many." (Ze gingen omhoog tegen betaling, vonden de vijand sterk gepositioneerd en nu zat een deel van de colonne beschermd met aan een kant een appelboomgaard en aan de andere kant een post en een sterk hek. Ze openden een vretend vuur op ons, dreven ons terug en doodden en verwondden er veel van ons.)

Omdat ze geloofden dat ze steeds meer in een hinderlaag gelokt werden was de 7de Virginia verplicht om zich een weg te vechten uit de val tussen de hekken. Ze verdwenen uit het gevecht en speelden geen rol meer in de rest van de strijd. Iemand uit de brigade, latere de historicus kapitein William N. McDonald, herinnerde zich later: "Shattered and broken, the head of the charging column faltered, the men behind it halted, and soon the whole regiment returned in spite of the strenuous efforts of some of the officers to force it forward." (Verbrijzeld en gebroken haperde de voorhoede van de chargerende colonne. De mannen vanachter hielden halt, en al snel trok het hele regiment terug ondanks de pogingen van de officieren om ze terug vooruit te sturen.) Een noordelijke soldaat herinnerde zich weer: "The clash was not a well-regulated fight, but rather, a cruel, close one, where every shot from determined men told upon their opponents, who were thus jammed up between two fences, and literally harmless." (De botsing was geen gereguleerd gevecht, maar eerder een wreed, smal gevecht waar elk schot de vastberaden mannen vertelde over hun vijanden, die aldus tussen de hekken vast waren gelopen en letterlijk onschadelijk waren.)

Jones, die niet eerst de noordelijke posities had verkend of de hekken had verwijderd, stak de schuld op de onwaardige terugslag van het 7de regiment. Boos door de nederlaag van het regiment schreef Jones in zijn verslag dat de leiders van de 7de Virginia aarzelden: "The regiment halted and retreated, losing more than a glorious victory would have cost had the onset been made with vigor and boldness. A failure to rally promptly and renew the fight is a blemish on the bright history of this regiment." (Het regiment stopte en trok terug en verloor meer dan een glorieuze overwinning die de kracht en vrijmoedigheid van voorheen had gekost. Een gebrek aan tijdig herstel en het vernieuwen van de strijd is een smet op de heldere geschiedenis van dit regiment.)

De 6de Virginia die naast Jones' colonne marcheerde, kwam aan op het slagveld om de nederlaag van de 7de Virginia te bekijken met Chews batterij en de 11de Virginia naast zich. Jones gaf Chew het bevel om zijn artillerie op te stellen in een nabijgelegen veld en de wapens meteen te richten en te vuren op de noordelijke stellingen, enkele honderden meters verder. De schutter George Neese herinnerde: "We immediately put our guns in battery and opened on them, and our cavalry also opened with small arms, and for a while the conflict was fierce and hot…we had our guns in position in a wheat field where the wheat was standing thick, and nearly as high as my head, and dead ripe. It looked like a shame to have war in such a field of wheat." (We stelden meteen onze geweren op in de batterij en openden het vuur op hun, en hun artillerie schoot terug met lichte wapens. Voor even was het conflict hevig en warm... We hadden onze vuurwapens opgesteld in een veld waar de tarwe dik stond en bijna zo hoog als mijn hoofd was en doodrijp. Het leek wel een schande om oorlog te voeren in zo'n tarweveld.) Het vuur van Chews artillerie was echter heel effectief. Charles F. Miller van de 6de U.S. herinnerde zich later: "The shot and shell from five pieces of artillery made us think that we would better get out of there, and some of the boys made good time, too." (Het schot en de ontploffing van vijf stukken artillerie deden ons denken dat we hier beter weg konden geraken, en sommigen van ons deden dat ook binnen een goede tijd.)

In plaats van zijn sterke, defensieve positie te houden beval Starr luitenant Paulding om met zijn squadron te chargeren. Paulding schreef in zijn dagboek: "After my men were posted behind a fence by which they were to act, I saw the enemy in great numbers forming beyond us & very soon received an order from Maj. Starr to withdraw my men as he was about to charge & would be driven back. The men were brought in as rapidly as possible but being much tired could not go fast & before they could reach the horses our men charged." (Nadat mijn mannen zich achter een hek opstelden om te handelen, zag ik de vijanden voor ons in grote getale en kreeg meteen het order van majoor Starr om terug te trekken wanneer zij klaar zouden zijn om te chargeren en ons terug te drijven. De mannen trokken zo snel mogelijk terug maar omdat ze moe waren kon dit niet snel gaan en voordat ze de linies terug bereikten werden ze aangevallen door de cavaleristen.) Starr gaf dit order ondanks dat de soldaten de zuidelijke officieren zelfs konden horen toen ze hun troepen aanvoerden met getrokken sabels. Het regiment betaalde duur voor deze fout.

Jones, die nog steeds woedend was over de prijs van het falen van de 7de Virginia, riep: "Shall one damned regiment of Yankees whip my whole brigade?" (Zal een verwomd Yankee-regiment mijn hele brigade verslaan?) De mannen van de 6de Virginia riepen: "Let us try them!" (Laat ze proberen!) Tevreden met de reactie gaf Jones Flournoy het bevel voor een onmiddellijke tegenaanval. "Gewekt" door Jones opdracht werden de mannen van de 6de Virginia gretig aangespoord.

Wanneer de 6de Virginia snel en moedig aanstormde, voegden zich een aantal van de 7de Virginia die de dag ervoor hadden teruggetrokken zich bij hen. Zelfs een detachement van de 11de Virginia sloot zich aan. Met sabels die reflecteerden in de middagzon "zwermden" de zuidelijke soldaten richting de dunne noordelijke stellingen. De zuidelijken overrompelden de noordelijken, met hun linkerflank door Starr roekeloos onbewaakt was geladen. Starrs tegenaanval werd al snel omgezet in een terugtocht wanneer de minderheid van noordelijke soldaten terug naar hun belangrijkste linies "slenterden". Toch boden de belegerde noordelijke soldaten weerstand, en maakten hier en daar slachtoffers bij de achtervolgende rebellen.

Sergeant T.Y. Young van de 6de Virginia was een van degenen die zwaargewond raakten: "Just as we entered the wheat field where the dismounted Federals were a bullet struck me a little below the right corner of my mouth and penetrated deep enough to knock out two of my teeth and break my jawbone." (Net toen we het tarweveld bereikten waar de Federalen zich schuilhielden trof een kogel me recht onder de rechterhoek van mijn mond en drong diep genoeg door om twee tanden te laten uitvallen en mijn kaakbeen te laten breken.) Op een of andere manier overleefde Young deze verwonding.

De adjudant van de 6de Virginia, luitenant John Allan werd uit het zadel geschoten bij de stormloop en stierf in het midden van de wervelende strijd. Soldaat John N. Opie herinnerde zich later: "Allan, apparently anticipating that the next fight would be his last, wrote a note the night before asking that his body be delivered to his father in Baltimore and promising that anyone who did so would be paid a reward of $500. We delivered his body, together with the note, to a citizen, and afterwards learned that he carried out the request and received the money. This is one of the many instances I know of where men had a premonition of death." (Allan, die blijkbaar wist dat deze strijd zijn laatste zou zijn, schreef een nota waarin hij vroeg dat zijn lichaam aan zijn vader in Baltimore werd geleverd en dat degenen die dit zouden doen beloond zouden worden met een geldsom van $500. We bezorgden zijn lichaam samen met de nota en een burger, die later doorkreeg dat hij zelf het verzoek moest uitvoeren, betaalde het geld. Dit was een van de velen die ik kenden die een voorgevoel hadden voor de dood.)

Wanneer de Geconfedereerde charge door Starrs linie brak, eisten sabels en pistolen hun tol vanop korte afstand. Opie herinnerde zich: "The boys rode, sabre in hand, right into the Sixth Regulars, sabering right and left as they went….A great many of the enemy were knocked from their horses with the sabre but succeeded in escaping through the tall wheat." (De jongens reden met de sabel in de hand recht in de 6de U.S., terwijl ze met hun sabels zoveel links en rechts sloegen als ze wouden... Een groot deel van de vijanden werden met de sabel van hun paard geduwd, maar slaagden erin om te ontsnappen door de hoge tarwe.) De noordelijke soldaat Charles F. Miller herinnerde zich: "Two comrades and myself, through sheer, reckless excitement, not bravery, not even thinking our lives were in danger, confronted twice our number at no more than 15 yards distance, and exchanged salutations with them with Colts navy revolvers. We were not an easy prey as they had anticipated, as two of their number fell on the spot, and the other four putting spurs to their steeds fled. Looking around, we found ourselves alone, the whole command had vanished and we were being flanked, so we dashed on after the retreating column." (Ik wisselde met twee kameraden pistoolkogels met onze Colt-revolvers over minder dan 15 yards (13,5 meter) uit zonder moed, uit pure roekeloze opwinding, zonder na te denken of onze levens in gevaar waren. We waren niet zo'n gemakkelijke prooi als zij dachten, aangezien twee van hen stierven en de anderen opstegen en wegvluchtten. We keken rond en we voelden ons alleen. De opdracht was mislukt en we werden geflankeerd, dus we stormden de terugtrekkende colonne achterna.)

Een andere noordelijke, soldaat Joseph Charlton, raakte gewond bij de cavaleriegevechten in het begin van de strijd. Een zuidelijke kogel trof hem in de heup waardoor hij veel pijn leed en in shock geraakte. Omdat hij wist dat hij kracht verloor en bang was om van zijn paard te vallen, probeerde hij af te steigen langs een hek. Verzwakt door bloedverlies gleed Charlton uit en viel op het hek, en brook hierbij 3 ribben. Door de vele pijn en de verwondingen was Charlton niet in staat om op te staan. Volgens een ooggetuigeverslag: "With head swinging down on one side and feet on the other, and the blood streaming from his wound, poor Joe hung, until a comrade came along, freed Charlton from his trap and carried him down the road to a nearby farmhouse." (Met het hoofd slingerend naar één kant en de voeten naar de andere terwijl het bloed uit zijn wonde vloeide hing de arme Joe daar, totdat een kameraad hem optilde en hem naar de dichtbijzijndste boerderij droeg.)

Balders ingesloten squadron werd overspoeld door de zuidelijke charge. Nadat hij een zuidelijke aanvraag voor de overgave had verworpen, trok Balder zijn sabel en reed naar de zuidelijken, die met sabels rond hem zwermden en pistoolschoten afvuurden op de eenzame Yankee. Dodelijk gewond door een pistoolkogel wist Balder te ontsnappen en reed terug naar de stad. Twee burgers hielpen hem van zijn paard en droegen hem vervolgens de veranda op waar hij op een stoel ging zitten, met zijn gezicht bleek en zijn ogen gesloten. Na de slag vond een korporaal hem daar en vroeg of hij gekwetst was. Hierop antwoordde Balder: "Corporal, tell the men to save themselves." (Korporaal, vertel de soldaten dat ze zichzelf moeten redden.) Enkele dagen daarna overleed Balder.

Starr, die reed met Balder, probeerde zich een weg te vechten met zijn sabel maar werd ook geveld door een sabelwond aan het hoofd en een ernstige schotwond in de arm, die uiteindelijk geamputeerd moest worden. Luitenant R.R. Duncan van de compagnie B, 6de Virginia, wiens sabel Starr uit het zadel had gebracht, ging twee andere noordelijken de strijd aan: hij stak zijn sabel helemaal door de ene en sloeg de andere van zijn paard.

De rest van de 6de U.S. had ook zwaar te lijden onder de aanval. Luitenant Paulding beval zijn eskader, dat afgestegen had gevochten, op te steigen. Zijn mannen waren hiermee bezig toen een ze aangevallen werden door zuidelijke cavalerie. De gemonteerde zuidelijke soldaten reden genadeloos langs de afgestegen soldaten en sloegen medogenloos rond met hun sabels, en dreven hiermee het regiment van Paulding uiteen in de velden errond. Tal van noordelijke soldaten vielen in zuidelijke handen.

Een van de officieren bij de boomgaard was luitenant Adna R. Chaffee uit Ohio. Chaffee was een reguliere soldaat die al snel dienst nam en beroepsmilitair werd in 1861. Hij werd al snel bevorderd tot sergeant, en in de slag bij Fairfield kreeg hij het bevel over een eenheid van de 6de U.S.. Zijn mannen vochten moedig tijdens de veldslag totdat ze gevangen werden genomen na een zuidelijke aanval. Hij keerde terug na het ruilen van gevangen na de veldslag, en werd bevorderd tot eerste luitenant voor dappere en trouwe dienst bij Fairfield. Hij werd weer bij zijn regiment gezet voor de daaropvolgende gevechten en werd uiteindelijk weer bevorderd bij de slag bij Dinwiddie Courthouse in 1865. Hij leed een lange en indrukwekkende carrière in het reguliere leger, en kreeg uiteindelijk de rang van Majoor-Generaal bij de vrijwilligers in de Spaans-Amerikaanse oorlog. Hij bleef nog Majoor-Generaal tot het einde van zijn dienst in 1901.

De noordelijke weerstand stortte snel in als de minderheid van de overweldigde noordelijken gevangen werd genomen, met uitzondering van diegenen die aan de sabel konden ontsnappen en vluchten naar de veiligheid van Fairfield. Ondertussen werd de 6de U.S. helemaal verpletterd, de restanten vluchtten weg met de zuidelijken in de achtervolging. Paulding probeerde te onstappen op zijn paard, maar ondervond moeilijkheden in het terrein: "Finding it impossible to get away with my horse I left him between a ditch and a fence both impassable and climbing the fence took it on foot through the field pursued by half a dozen of the enemy’s mounted men. They were soon on each side of me & being much blown by hard running & seeing no possibility of escape I surrendered to a man who was vociferously demanding my surrender & who at once robbed me of my field glass." (Omdat ik het onmogelijk vond om met mijn paard te ontsnappen liet ik hem alleen tussen een sloot en een hek, en ik klom het hek over en ging te voet verder, achtervolgd door tientallen vijandelijke ruiters. Ze reden al snel aan elke kant van mij. Ik zag geen mogelijkheid meer om weg te lopen en gaf me over aan een man die luidkeels mijn overgave eiste en me daarbij mijn verrekijker beroofde.) Paulding werd krijgsgevangen gemaakt aan de achterzijde, waar zijn reis naar de beruchte Libby Prison in Richmond begon. Toen hij in het Marshallhuis aankwam vond hij een aantal gewonde officieren op de grond, waaronder Starr.

Ondertussen naderde kapitein Cram met zijn eskader het veld dichtbij de bedding bij de spoorweg. Toen ze een dichtbijzijnde strijd hoorden, reden de cavaleristen onmiddellijk in de richting van de geweerschoten, waar ze Starrs soldaten omgekeerd en vluchtend aantroffen. Om te proberen de druk op zijn landgenoten te verminderen, beval Cram zijn eskader om zich te mengen in de strijd. Dit bevel was zinloos, en Crams troepen werden al snel omringd door de zuidelijke soldaten. Cram werd krijgsgevangen genomen waardoor luitenant Nicholas Nolan het bevel overnam.

Nolan werd al snel overweldigd door de overmacht en gaf het bevel om terug te trekken. Hij meldde: "After the regiment was repulsed from [Fairfield], I immediately commenced ‘retreating,’ disputing every inch of ground with the enemy. Finding the enemy in force, I gradually fell back in the direction of Mechanicstown, where I found the regiment, and ascertained that the commanding officer was wounded and in the hands of the enemy." (Nadat het regiment was teruggetrokken van [Fairfield], begon ik meteen te 'terugtrekken', en bleef elke duim grond betwisten met de vijand. Toen ik de sterke vijand vond, begon ik terug te trekken in de richting van Mechanicstown, waar ik het regiment vond en vaststelde dat de commandant gewond in handen van de vijand was.)

Gevolgen

De zuidelijken achtervolgden de terugtrekkende noordelijken voor goed drie mijl (5 km), door de straten richting het begin van Fairfield Gap, waar ze de achtervolging opgaven. De overblijfselen van de 6de U.S. vluchtten naar Emmitsburg, Maryland, waar de uitgeputte overlevenden de rest van de reservebrigade ontmoetten. De strijd was hevig geweest. De 6de U.S. die aan het begin van de strijd 400 soldaten had geteld, leed meer dan 50% verliezen, waaronder zes doden, 28 gewonden en 208 krijgsgevangenen. Slechts twee officieren, Nolan en Henry Carpenter, ontsnapten. Starr verloor ernstig gewond zijn arm. Ook Balder was zwaar gewond en overleed een paar dagen later. Ondanks de verplettering bij Fairfield werd Starr later onderscheden door zijn prestaties tijdens de Gettysburg-veldtocht. Hij bleef nog tot november 1863 in zuidelijk krijgsgevangenschap. Een lid van de 1ste cavalerie schreef op 3 juli in zijn dagboek: "The 6th U.S. is cut to pieces; there are less than a hundred of them left." (De 6de U.S. is in 2 stukken gebroken, er zijn minder dan honderd van hen over.)

Minder dan een week later raakte Jones' 7de Virginia opnieuw "verstrikt" in Funkstown, Maryland, waar de 6de U.S. weer bebloed werd en de 7de Virginia wraak nam voor zijn slechte prestaties bij Fairfield. Jones jubelde: "The Seventh Virginia… availed itself of the opportunity of settling old scores. Sabres were used freely…and the road of slumbering wrath was marked here and there by cleft skulls and pierced bodies. The day at Fairfield is fully and nobly avenged. The Sixth Regular Cavalry numbers among the things that were." (De Zevende Virginia... maakte zichzelf klaar om oude scores te vereffenen. Sabels werden vrij gebruikt... en de sluimerende woede werd hier en daar gekenmerkt bij gespleten schedels en doorboorde lichamen. De dag bij Fairfield is volledig en edelmoedig gewroken. De cijfers van de Zesde Reguliere Cavalerie waren onder wat ze waren.) Dat was niet waar - de 6de cavalerie was van de grootste cavalerieëngagementen van de oorlog. Toch behoorden ze na hun verplettering in de Gettysburg-veldtocht tot de grootste verliezen van de oorlog bij het noordelijke leger.

Jones' verliezen waren veel mider ernstig. Van de 1000 soldaten die voorheen in zijn brigade waren meldde hij 58 slachtoffers: doden, gewonden en vermisten. De 6de Virginia had 28 mannen verloren, de 7de Virginia 30 en de 11de Virginia en Chews batterij leden geen verliezen. De strijd was bijna zo eenzijdig als het aantal slachtoffers. Jones' mannen deden het die dag goed, net zoals in de hele Gettysburg-veldtocht. Inderdaad kan worden vastgesteld dat Jones' mannen de beste prestaties gaven van de zuidelijke cavalerie tijdens de veldtocht. De slag bij Fairfield was een van de weinige hoogtepunten van de zuidelijke cavalerie tijdens de veldtocht, die toen meerdere keren slecht vocht en werd verslagen. De soldaat Opie van de 6de Virginia schreef later over de noordelijke cavalerie: "The Federal cavalry fought with great gallantry, and they exhibited marked and wonderful improvement in skill, confidence, and tenacity." (De noordelijke cavalerie vocht met grote moed en toonde duidelijke en prachtige verbetering in de vaardigheden, zelfvertrouwen en vasthoudendheid.)

Omdat hij verlegen raakte na de verplettering in Fairfield, probeerde Merrit de omvang van zijn nederlaag te de-benadrukken toen hij zijn verslag schreef na de Gettysburg-veldtocht. Hij schreef: "In the meantime, Major Starr and the Sixth U.S. Cavalry, was detached with his regiment toward Fairfield or Millerstown; engaged a superior force of the enemy, not without success. His regiment lost heavily in officers and men, and I regret to say that the Major himself — than whom there is no more gallant soldier in the service — was seriously wounded, losing an arm." (In de tussentijd werden majoor Starr en zijn 6de U.S. losgemaakt van hun regiment in de richting van Fairfield tot Millerstown; in de strijd met een vijandelijke overmacht, maar niet zonder succes. Zijn regiment verloor sterk officieren en soldaten, en ik betreur te zeggen dat de majoor zelf - wanneer er geen dappere soldaat meer in dienst is - ernstig gewond geraakt is en een arm heeft verloren.) Merrit verdient zelf echter een groot deel van de schuld die Starr kreeg. Het was onvergeeflijk om een regiment achter de vijandelijke linies uit te sturen voor een raid om het vertrouwen op te krikken. Als Merrit geneigd was om deze aanval uit te voeren, zou hij daarvoor een grotere troepenmacht nodig hebben. Eén enkel regiment dat achter de vijandelijke linies wordt gestationeerd is gedoemd om te mislukken. Op hetzelfde lag de actie om het regiment naar Starr te sturen binnen de filosofie van het cavaleriekorps van het Army of the Potomac - een filosofie van hard marcheren en hard vechten. De 6de U.S. vochten zo erg bij Fairfield dat het Army of the Pototomac zich een aantal mijlen van Gettysburg verwijderde.

Inderdaad, de noordelijken verspilden een grote kans die dag. Als Merrit een grote en vrijstaande troepenmacht had gehad (bijvoorbeeld de hele reservebrigade) en als hij deze zou hebben ingezet bij Fairfield Gap, zou Lees weg afgesneden zijn en had het Army of the Potomac een unieke kans om het Army of Northern Virginia te verslaan. Om nog te kunnen ontsnappen naar Virginia zou Lee zich een lange weg moeten vechten doorheen de sterke noordelijke verdedigingsposten op de verhoogde plaatsen bij Fairfield Gap. Wanneer de afgestegen cavaleristen het Army of the Potomac lang genoeg zouden hebben vertraagd (vergelijkbaar met Bufords actie op 1 juli), werd waarschijnlijk de beslissende veldslag van de burgeroorlog uitgevochten bij Fairfield Gap.

In plaats daarvan stuurde Merrit een niet-ondersteunend regiment op een raid achter de vijandelijke linies, en zijn mannen betaalden prijs voor deze arrogante houding. Bovendien overzag Starr de strijd slecht en verergerde de situatie. In plaats van terug te trekken toen ze overweldigd werden door zo'n grote overmacht van zuidelijke soldaten, koos Starr ervoor om te blijven vechten. De daaruit voortvloeiende verplettering bij Fairfield werd onvermijdelijk gemaakt wanneer Starr de voorgaande beslissing behield. Ondanks deze ramp werd Merrit niet verborgen gehouden voor zijn acties. Misschien stond de omvang van de noordelijke overwinning bij Gettysburg hem toe om aan de serieuze kritiek te ontsnappen. Ook kan de nieuwigheid aan het bevel Merrit meer "speelruimte" hebben gegeven. Wat wel zeker is is dat zijn status als favoriet van Buford en Generaal-Majoor Alfred Pleasonton hem afschermde van hevige kritiek. Terwijl Merrit een lange en indrukwekkende carrière doorliep in het reguliere leger, kan 3 juli 1863 niet gerekend worden als een van zijn betere dagen. In veel opzichten was de slag bij Fairfield opmerkelijk, zowel in wat het was en in wat het had kunnen zijn.

Bronnen

Afkomstig van Wikikids , de interactieve Nederlandstalige Internet-encyclopedie voor en door kinderen. "https://wikikids.nl/index.php?title=Slag_bij_Fairfield&oldid=533564"